Het was een maandagmiddag; ik zat in de trein, onderweg naar Den Haag. Er zaten even verderop nogal wat Marokkaanse jongens in de trein. Moesten die niet naar school of zo, vroeg ik mij af? En vanwaar die opgefoktheid? Je kon ze twee coupes verder horen telefoneren en luid praten tegen elkaar. ’s Avonds bij het NOS Journaal viel uiteindelijk het kwartje; het was het einde van de Ramadan! Suikerfeest. Die jongens waren gewoon een soort van eh, …. suikervrij geweest.

Waarom wist ik dit eigenlijk niet? Ik weet wel wanneer het Pasen is, maar Suikerfeest … daar moet ik door de media op gewezen worden. Toch zijn er al jarenlang zoveel mensen in Nederland die dit vieren, dan zou je toch verwachten dat het zo langzamerhand in onze ‘cultuurcanon’ is opgenomen?

Wordt het niet eens tijd dat er ook een erkende islamitische feestdag komt? Rienk van Splunder, vice-voorzitter CNV, stelde voor een andere feestdag in te ruilen voor een islamitische feestdag, maar dat stuitte op grote weerstand. Wellicht kunnen we als medezeggenschappers iets verzinnen?

Als er veel collega’s in je organisatie werken die moslim zijn, dan ben je op z’n minst toch wel moreel verplicht om daar eens over na te denken. Hoe creatief zijn jullie op dit gebied? Laat het me weten.